Magazyn RTV. Sztuka w poszerzonym polu aktywizmu / Akademia Sztuki w Szczecinie

Standard
W dniu 22 lutego (piątek) o godzinie 12.00 Pracownia Struktur Wizualnych i Kompozycji Społecznych zaprasza do Ogrodu Zimowego w Akademia Sztuki w Szczecinie na spotkanie i dyskusję wokół nowego magazynu o sztuce współczesnej Magazyn RTV, wydawanego przez dr Ewelinę Jarosz i dr Zofię nierodzińską, w kooperacji z Galerią Miejską Arsenał w Poznaniu.

Celem spotkania będzie dyskusja o aktualnie możliwych sposobach mówienia i pisania o sztuce. Spróbujemy wspólnie określić społeczną funkcję sztuki w czasach lęku przed utratą tożsamości i wzmożonej politycznej potrzeby jej budowania. Jednocześnie zapytamy o słuszność bieżących tendencji „antymodernistycznych’ w świecie sztuki oraz o konsekwencje utraty jej autonomii.

https://www.facebook.com/events/520390425150803/

52536907_10210453245327950_8275804527966289920_n

We Are The Granddaughters of The Witches You Couldn’t Burn / Panel at the Warszawa-Munich Festival / 17.02 / 4 pm

Standard

https://www.muenchner-kammerspiele.de/en/staging/we-are-the-granddaughters-of-the-witches-you-couldn-t-burn

51957970_2665570423467182_5327428411201683456_n

WE ARE THE GRANDDAUGHTERS OF THE WITCHES YOU COULDN’T BURN

WITH BOZENA CHOŁUJ (PROFESSOR FOR GERMAN-POLISH CULTURE AND GENDER STUDIES), KAZIMIERA SZCZUKA (TV JOURNALIST), ZOFIA NIERODZINSKA (GALERIST, POLITICAL ACTIVIST), MOD.: JULIA KORBIK (JOURNALIST, AUTHOR)

ENGLISH/GERMAN, FREE ENTRY

Not only in Poland, but in Europe as a whole, there is a great deal at stake for women when right-wing governments establish themselves and appoint themselves as advocates of women’s issues. The question of why there are still so many women who support right-wing parties is just one of many that will be discussed.

*** Deutsche Version

WE ARE THE GRANDDAUGHTERS OF THE WITCHES YOU COULDN’T BURN

MIT: BOZENA CHOŁUJ (PROFESSORIN FÜR DEUTSCH-POLNISCHE KULTUR UND GENDER STUDIES), KAZIMIERA SZCZUKA (FERNSEHJOURNALISTIN), ZOFIA NIERODZINSKA (GALERISTIN, POLITISCHE AKTIVISTIN), MOD.: JULIA KORBIK (JOURNALISTIN, AUTORIN)

ENGLISCH/DEUTSCH, EINTRITT FREI

Nicht nur in Polen, sondern in ganz Europa steht für Frauen jedes Mal besonders viel auf dem Spiel, wenn sich rechte Regierungen etablieren und sich zu ihren Fürsprechern ernennen. Die Frage, warum es trotzdem viele Frauen gibt, die rechte Parteien unterstützen ist nur eine von vielen, mit denen sich die Professorin für Gender-Studies und Deutsch-Polnische-Kultur der Universität Frankfurt (Oder) Prof. Dr. Bożena Chołuj, die bekannten polnischen Aktivistin und Journalistin Kazimiera Szczuka und die Künstlerin und Galeristin Zofia Nierodzinska beschäftigen werden. Wie können sich feministische Positionen aus Kunst, Praxis und Theorie heute beflügeln und weitertragen? Wie können sich feministische Netzwerke Europaweit verbinden und hat der Feminismus gar das Potenzial eine neue anti-faschistische Bewegung zu werden? Was ist das besondere an der polnischen Frauenbewegung? Moderiert wird die Veranstaltung von der Autorin und Journalistin Julia Korbik, die nicht nur großartige Texte zum Thema Feminismus schreibt, sondern auch überzeugte Europäerin ist.

In the context of the festival “Warszawa – Munich” from February 14 to 17, 2019: https://www.facebook.com/events/724223007970961/

RTV Magazine

Video

I am very happy to announce the first issue of the online platform: Magazyn RTV coordinated by #Galeria Miejska Arsenał . The content is bilingual and will change monthly. 

Magazyn RTV (RTV Magazine) combines art critic with a need of constructing more engaged and affirmative ways of writing on/through art. In the first issue you will find the contributions of: Andrea Marioni, Marina Gržinic, Aina Šmid, Sal Lam Toro and Ewelina Jarosz among others.

 

48367909_343261996469920_1533819803079278592_o

http://magazynrtv.com/

https://www.facebook.com/magazynrtv/

 

Alternate Endings, Activists Risings / Arsenal Municipal Gallery / Poznan / 1.12

Standard

46339369_10155991265168811_4558133819265253376_ohttps://www.facebook.com/events/293802504579138/

http://www.arsenal.art.pl/wydarzenia/visual-aids-alternatywne-zakonczenia-aktywistyczne-przebudzenia/

 

*** english version scroll down***

Pokaz filmów z archiwum Visual AIDS dotyczących działalności takich grup, jak: ACT UP NY, Positive Women’s Network, Sero Project, The SPOT, Tacoma Action Collective i VOCAL NY; z wprowadzeniem artystki i aktywistki Karoliny Kubik z Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu.

Prezentacja polskiej kampanii społecznej “HIVokryzja. Wyleczymy się.”

Dyskusja z udziałem: Agaty Kwiatkowskiej z Fundacji Edukacji Społecznej, lek. med. Tomasza Rojewskiego, aktywisty grupy Stonewall, zakonnicy Sióstr Nieustającej Przyjemności – Pawła Ziemby oraz dramaturga i artysty Szymona Adamczaka.

Moderacja: Zofia nierodzińska, Jacek Zwierzyński

47577414_365823444186776_3986335417170395136_n

fot. Karolina Kubik

W sobotę 1 grudnia Galeria Miejska Arsenał włącza się, obok takich instytucji, jak The Broad, Los Angeles; Museum of Contemporary Art, Chicago czy Casco w Utrechcie, w obchody Światowego Dnia AIDS. Pokażemy filmy z archiwum Visual AIDS i podyskutujemy o wirusie HIV w Polsce. Poruszymy tematy związane ze stygmatyzacją osób żyjących z HIV i wynikającą z niej ich prekaryzacją, zdekonstruujemy mity, które narosły wokół choroby i postaramy się wyleczyć nas wszystkich z HIVokryzji. Oddamy głos grupom najbardziej narażonym na brak strukturalnej pomocy w przeciwdziałaniu i leczeniu HIV/AIDS, czyli osobom o prekarnym statusie, mniejszościom etnicznym i seksualnym, a także grupie osób w średnim wieku, które bagatelizują możliwość zakażenia. Uznając, że najbardziej niebezpiecznymi chorobami są niewiedza i milczenie, postaramy się znaleźć na nie antidotum.

***
Screening of films from the Visual AIDS archive will bring us closer to the activities of such groups as: ACT UP NY, Positive Women’s Network, Sero Project, The SPOT, Tacoma Action Collective and VOCAL NY. The presentation will be preceded with an introduction of Karolina Kubik, artist and activist, lecturer at the University of Arts in Poznań.

Subsequently, the Polish social campaign: „HIVokryzja. Wyleczymy się” will be presented.

Before we will open the flor to other inputs and comments, we will ask Agata Kwiatkowska from the Social Education Foundation, doctor Tomasz Rojewski, Paweł Ziemba, activist of the Stonewall group and a nun of Sisters of Perpetual Pleasure as well as artist Szymon Adamczak, to share with us their professional experiences and subjective thoughts on HIV and AIDS.

Moderation: Zofia nierodzińska, Jacek Zwierzyński

47294970_10156637623793930_1409438735598092288_o

On Saturday, 1st of December, the Arsenal Municipal Gallery joins, alongside the institutions such as The Broad, Los Angeles; Museum of Contemporary Art, Chicago or Casco in Utrecht, the celebration of the World AIDS Day. We will screen the films from the Visual AIDS archive and discuss HIV related issues in the Polish context. We will rise up topics related to the stigmatization of people living with HIV and the resulting precarisation of them, we will deconstruct the myths that surround the virus and will try to cure us all of HIV-ocrisy. We will give voice to the groups most exposed to the lack of structural assistance in the prevention and treatment of HIV / AIDS, that is to people with precarious status, ethnic and sexual minorities, as well as a group of middle-aged people who underestimate the possibility of infection. Diagnosing that the most dangerous diseases are ignorance and silence, we will try to find an antidote to the

 

D’EST / Chapter 5: We Are Family / at PAWILON – Poznan / 24.11

Standard

 

⚪ 24/11, g. 15:30
D’EST: We Are Family, Screening Chapter #5
pokaz prac wideo, dyskusja
⚪ kuratorki: Jelena Vesić, Nataša Ilić (na zaproszenie Zofii nierodzińskiej z Galeria Miejska Arsenał)
⚪ wstęp wolny

◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦

[english version below]

D’EST: A Multi-Curatorial Online Platform for Video Art from the Former “East” and “West” pojawi się w Pawilonie na zaproszenie Zofii nierodzińskiej i Galerii Miejskiej Arsenał. We współpracy z piętnastoma kuratorami, czterdziestoma artystami oraz ekspertami z zakresu sztuki i kultury, D’EST mapuje artystyczne formy historiografii w świecie po 1989 roku, szczególnie przypatrując się perspektywie pracy kolektywnej oraz kobiecej. W sobotę, 24 listopada 2018 r. zapraszamy na projekcję piątego rozdziału „We Are Family”, której towarzyszyć będzie rozmowa kuratorek programu Natašy Ilić and Jeleny Vesić z poznańską publicznością.

Łącząc narracje autobiograficzne, historyczne i fikcyjne „We Are Family” opowiada o osobistych i politycznych tarciach pojawiających się w dystopijnym świecie po 1989 roku. Narracja rozgrywa się pomiędzy postaciami: Gościa, Matki, Kochanka(-i) i Innego. Pojęcie rodziny w jej szerokim znaczeniu pokrywa się ze zróżnicowanymi relacjami społecznymi, wspólnotowymi, intymnymi, osobistymi i politycznymi.

Od 25 listopada rozdział piąty będzie dostępny online dla wszystkich zarejestrowanych użytkowników platformy.

Wstęp wolny. Wydarzenie będzie przeprowadzone w języku angielskim z równoległym tłumaczeniem na polski. Napisy w języku angielskim i polskim.

◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦

PROGRAM

15:30 Część I
Ana Hušman „Ručak (Lunch)” (2008)
Milica Tomić „Portrait of MM” (1999)
Factory of Found Clothes „Three Mothers and a Chorus” (2007)

17:30 Przerwa

17:45 Część II
Anna Daučíková „Thirty-three Situations” (2015)
Maha Maamoun „Dear Animal” (2016)
Rachel O’Reilly „Film Note” (for “The Gas Imaginary”) (2014)
Q&A z kuratorkami

19:45
poczęstunek oraz pokaz „Home Movies” (1970-199?) Vukicy Đilas

D’EST: A Multi-Curatorial Online Platform for Video Art from the Former “East” and “West” to projekt zainicjowany przez Ulrike Gerhardt wraz z DISTRICT Berlin. D’EST współpracuje z Moskiewskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej (MMOMA), Moskiewskim Instytutem Goethego, Kunstverein für die Rheinlande und Westfalen, Filmwerkstatt Düsseldorf, Galerią Miejską Arsenał, Pawilonem, Neuer Berliner Kunstverein Video-Forum. Projekt ten jest możliwy dzięki wsparciu Departementu Kultury w Kancelarii Senatu w Berlinie.

○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○

[ENG]

This November Zofia nierodzińska and Arsenal Municipal Gallery invite D’EST: A Multi-Curatorial Online Platform for Video Art from the Former “East” and “West” (2018-2020) to Pawilon. In collaboration with fifteen international curators, fourty artists, and other cultural experts, D’EST maps out artistic forms of historiography on a post-1989 world, especially from the perspective of female and collective production. On Saturday November 24, 2018, D’EST screening chapter #5 “We Are Family” will be launched by its curators Nataša Ilić and Jelena Vesić in conversation with respondents and audiences from Poznań.

Entwining autobiographical, historical, and fictional narratives, We Are Family speaks about generational, personal, and political frictions, about rifts and entanglements unfolding in the dystopian context post-1989. The notion of family appears as an extended signifier. It overlaps with differentiated fields: social, communal, intimate, personal, and political. The relationship between four figures maintain this tension – that of the Guest, the Mother, Love, and the Other.

From November 25th onwards, chapter #5 will be accessible online for all registered users.

Free admission. Language of the event is English with consecutive translation into Polish. All videos are available in both languages: English and Polish.

◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦・◦

PROGRAM

15:30 Part I
Ana Hušman “Ručak (Lunch)” (2008)
Milica Tomić “Portrait of MM” (1999)
Factory of Found Clothes “Three Mothers and a Chorus” (2007)

17:30 Break

17:45 Part II
Anna Daučíková “Thirty-three Situations”(2015)
Maha Maamoun “Dear Animal” (2016)
Rachel O’Reilly “Film Note” (for “The Gas Imaginary”) (2014)
Q&A with the curators

19:45
Public dinner and screening of Vukica Đilas’ “Home Movies” (1970-199?)

D’EST: A Multi-Curatorial Online Platform for Video Art from the Former “East” and “West” is a project initiated by Ulrike Gerhardt with District Berlin. D’EST is also hosted in cooperation with the Moscow Museum of Modern Art (MMOMA), the Goethe-Institut Moskau : Немецкий культурный центр им. Гёте в Москве, the Kunstverein für die Rheinlande und Westfalen, Düsseldorf, Filmwerkstatt Düsseldorf, the Galeria Miejska Arsenał, Poznań, Pawilon, Poznań, and the Neuer Berliner Kunstverein Video-Forum. This project is made possible through the generous support of the Senate Chancellery Berlin – Department of Culture.

46514365_10209964765076249_4449043677171417088_n46883802_339099359977026_947686535317159936_o46803674_339099226643706_5677179362030387200_o46956257_339099566643672_6565312348972646400_o46784221_10209974716325024_1107257120257998848_o

http://pawilon.org/wydarzenie/dest-screening5-we-are-family/

https://www.facebook.com/events/184450802506045/

LIVE / Tatiana Czekalska i Leszek Golec / 23.11, godz.18

Standard

http://signum.art.pl/wydarzenie/czekalska-golec-live/

Wystawa prekursorów sztuki w duchu posthumanizmu w Polsce / dziś, godz. 18 w @Fundacja Galerii Signum w Łodzi

Wystawie towarzyszy mój tekst:

_________________________________

Materializuję się, więc jestem 1

 

Świat się zmienia.

Nic nowego, można by rzec, zawsze się zmieniał, a my —hominidy — razem z nim. Tym razem jednak, dwunożny gatunek, którego jesteśmy przedstawicielami, może nie nadążyć z adaptacją do wciąż rosnących temperatur (do 2022 roku o 1,5 °C), wysychających zasobów wód pitnych, zakwaszonych oceanów i topniejącej pokrywy lądolodu. Według raportu World Wide Fund for Nature z 2016, do 2020 roku na Ziemi pozostanie zaledwie 1/3 ze wszystkich gatunków dzikich zwierząt; nieco później rozgrzany i wyschnięty Bałtyk zmieni się w jezioro; Wyspy Marshalla, Fidżi, Wyspy Cooka i Salomona znikną pod powierzchnią kwaśnej brei. Ich miejsce zajmą plastikowe aglomeracje śmieci, które pełzając od wybrzeża do wybrzeża, wypluwać będą pogniecione kubeczki po bio-jogurtach — destrukty naszej cywilizacji. To nie jest scenariusz eco-fiction. Te krajobrazy są dziełem ekstensywnej eksploatacji Ziemi przez człowieka dotkniętego kapitalistyczną manią. To konsekwencje naszej industrialnej przeszłości i obraz technologicznej współczesności; przyszłości nie widać na horyzoncie.

Co może zrobić artysta w kontekście zmieniającego się w swoich najgłębszych warstwach geologicznych świata (z holocenu do antropocenu)?

…a może bardziej adekwatnym byłoby pytanie: jak ma się w tej sytuacji sztuka?

Z perspektywy globalnej katastrofy powyższe pytania wydają się mało istotne, choć chodzi w nich właśnie o możliwość działania i wpływ istoty ludzkiej na losy planety. 

Z myślą o sprawczości sztuki chciałabym przyjrzeć się propozycji duetu artystycznego: Tatiany Czekalskiej i Leszka Golca.  

Partnerzy w życiu prywatnym, tworzą w tandemie od 1996 roku. Ich postawa, działalność artystyczna i aktywistyczna przenikają się i są niezwykle spójne. Artyści są weganami sprzeciwiającymi się wszelkim formom zabijania istot żywych, nawet tych najmniejszych jak meszki i komary. Dla ich dobrostanu tworzą specjalne złote i szklane awatary, dzięki którym przenoszą latających braci-krwiopijców z powierzchni nakłutej skóry w bezpieczniejsze miejsca. Para od dawna tworzy sztukę dla odbiorcy innego niż ten „tradycyjnie“ ludzki. Piszę w cudzysłowie, aby zaznaczyć, że odnoszę się do specyficznej tradycji kulturowej, związanej z narracją zachodnią, która faworyzuje człowieka, widząc w nim (zaimek nie jest tu przypadkowy) koronę stworzenia. Ten urodzony twórca kreuje świat na swój obraz i podobieństwo, nie zauważając, że istnieją inne, równoległe formy ekspresji, nie tylko te z nim tożsame. Igrając z powyższym antropocentrycznym paradygmatem, Czekalska i Golec prezentują na wystawie w Galerii Fundacji Signum projekt „Biblia. Homo Anobium“. Święta księga, jak wiemy, nie grzeszy gatunkową inkluzywnością, uzasadnia za to zinstytucjonalizowaną przemoc przedstawicieli homo sapiens wobec zwierząt i natury, nazywaną dziś gatunkowizmem. Głównym bohaterem biblijnego projektu jest jeden z ulubionych gatunków twórczych pary kuratorów — kołatek drukarz (Anobium typographus). Wcześniej inny kołatek z tej samej utalentowanej rodziny był autorem rzeźby „Homo Anobium św. Franciszek – 100% rzeźby, 1650-1985“, którą Jarosław Lubiak w „Dzieło nie tylko ludzkie” opisał następująco: Żuwaczki larw kołatka, przez kolejne stulecia kontynuowały dzieło, drążąc niekończące się korytarze swoich żerowisk stających się domem wielu pokoleń, drobnych, żywych, czujących istot. Ostatni kołatek (anobium) opuścił drewnianą głowę świętego po permanentnym jej przerzeźbieniu. Człowiek, jak i kołatek na równi niszczą we właściwym sobie procesie tworzenia. 2

Jak w przypadku Franciszka, tak i w niemieckiej Biblii przerzeźbionej przez kołatka, Czekalska i Golec stawiają siebie w pozycji kuratorów projektu — artystą jest chrząszcz. Oddają mu zatem pole, ale nie stwarzają „sytuacji“, jak na kuratorów sztuki relacyjnej przystało, gdyż kołatek swój habitat wybrał sobie sam. Tandem to raczej kuratorzy-kolekcjonerzy osobliwości, którzy z podróży po peryferiach sacrum przywożą do świątyni sztuki ready-made w postaci wydrążonej świętej księgi. Warto zaznaczyć, że dla chrząszcza świętość smakuje kompozycją cielęcej skóry i bawełnianego papieru z dodatkiem słodkawego kleju introligatorskiego. Symbol — w tym wypadku wygryzione Słowo Boże — staje się materią. Donna Haraway w „Manifeście gatunków stowarzyszonych” zauważa, że tylko rezygnując z wyobrażonej przewagi symbolicznej jesteśmy w stanie komunikować się z innym. To możliwe porozumienie pomiędzy gatunkami, istotami ludzkimi i nieludzkimi nazywa za Charisem (Cussins) Thompsonem ontologiczną choreografią: Nie, to jest choreografia ontologiczna, która jest tak żywą grą, że uczestnicy wymyślają ją z dziedziczonych historii ciała i umysłu, które przerabiają na mięsiste czasowniki, które z kolei czynią z nich tych, którymi są. Wymyślili tę grę; ta gra ich przekształca. Metaplazm, jeszcze raz. Zawsze wraca do biologicznego smaku ważnych słów. Słowo stało się ciałem w śmiertelnych naturokulturach. 3

Ontologiczna choreografia byłaby tu zatem przekroczeniem reprezentacji, czyli nazywania i przedstawiania zwierząt przez ludzi, zaburzałaby hierarchię, czyli antropocentryczny szowinizm. Ten taniec, w którym kroki i gesty muszą dopiero zostać zaimprowizowane, czerpie z niechlubnej, pełnej przemocy pamięci naszych relacji, ale performuje również możliwą teraźniejszość niezdeterminowaną symbolicznymi ograniczeniami. Słowo staje się ciałem w śmiertelnych naturokulturach, czyli istnieje tu i teraz w naszej współczesności; kulturowa przeszłość jest żywą materią, w której chrząszcz-kołatek może wyrzeźbić swoje uniwersum, jak w głowie Św. Franciszka, patrona ekologii. 

Wracając jednak do stawianego na początku tekstu pytania, jaka rola przypada tu zatem ludzkim osobnikom — kuratorom? Czekalska i Golec sugerują, że powinni oni nie tylko ustąpić miejsca, ale również przygotować je dla ekspresji zwierząt: naszych nieludzkich innych – tych, których nie obejmują horyzonty patriarchalnej podmiotowości, którzy, podobnie jak wcześniej kobiety, czarnoskórzy i inne mniejszości, byli i wciąż są uciszani, uprzedmiotawiani, zniewalani i eksterminowani. Galeria staje się dla tego celu narzędziem, przyjmuje formę Implantu IHS, czyli pomieszczenia przyjaznego owadom — lub jak w przypadku instalacji „ Z dwóch energii dziwnie trzecia”— miejsca walerianowej ekstazy dla kotów; jest zatem heterotopią, czyli obszarem wyjętym spoza codziennej logiki funkcjonowania przestrzeni społecznych; tymczasową utopią, chłodnym schronieniem przed coraz bardziej palącymi problemami świata. Dobrze jest do niej wejść, wyostrzyć receptory wrażliwości, nie sposób jednak nie zauważyć, że międzygatunkowy taniec odbywa się gdzie indziej – w piecu, do którego dokładana jest kolejna szufla węgla, podczas gdy wysychają jeziora Wielkopolski. Golec i Czekalska dobrze o tym wiedzą, dlatego swoje wystawy traktują jako wehikuły wirtualnych teraźniejszości, które pomagają pomyśleć o tym, w jaki sposób funkcjonować w świecie tak, aby wyrządzać możliwie jak najmniej krzywdy. 

______________________________

  1. W tytule odnoszę się do eseju Jacquesa Derridy „L’Animal que donc je suis“, Paris (éditions Galilée) 2006 oraz do słynnego kartezjańskiego stwierdzenia: Cogito ergo sum (łac. Myślę, więc jestem)
  2. Jarosław Lubiak, „Dzieło nie tylko ludzkie”, w: EXIT No.l (65)2006
  3. Tłumaczenie własne na podstawie: Haraway, Donna: The Companion Species Manifesto. Dogs People and Significant Otherness, s. 100, Chicago 2003

No, this is ontological choreography, which is that vital sort of play that the participants invent out of the histories of body and mind they inherit and that they rework into the flashy verbs that make them who they are. They invented this game; this game remodels them. Metaplasm, once again. It always comes back to the biological flavour of the important words. The word is made flesh in mortal naturcultures.