Коаліція / Koalicja / Кааліцыя / text to the exhibit at DOMIE / Poznań

Standard

(English below)

Zofia nierodzińska

Коаліція / Koalicja / Кааліцыя

28.09–11.10.2022

Historia dzieje się na naszych oczach, w ciałach i domach ludzi mieszkających na liniach frontów, walczących, stawiających opór, w ciałach zwierząt, w ich niszczonych siedliskach, w przesyconym plutonem powietrzu, w kwaśnych deszczach, w ciężkiej od metali ziemi, w Ukrainie, Białorusi, Bośni, Czeczenii, Armenii, Afganistanie, Syrii, Iranie, Jemenie, Palestynie, Sudanie Południowym, Nigerii, Ugandzie, Kongo, Indiach, Pakistanie, Mjanmie, Meksyku, Kolumbii… Do konfliktów zbrojnych i walk z imperializmami dochodzą konflikty wewnętrzne i rewolucje skierowane przeciwko rządzącym. Te ostatnie kończą się najczęściej porażkami pokojowo protestujących obywateli_telek, którzy_re jako odpowiedź na odrzucenie przemocy otrzymują represje.

Wystawa „Koalicja” w poznańskim DOMIE mierzy się z trwającymi konfliktami i katastrofami. Artyści_ki z Ukrainy, Polski i Białorusi mówią o tym, czego sami i same aktualnie doświadczają. Nie poszukują utopijnych przestrzeni, do których mogliby wewnętrznie lub zewnętrznie wyemigrować, pozostają z problemem; nie pozwalają się zabić. To nie jest pokolenie marzycieli, ich nadzieje runęły pod bombami (Ukraina), zostały skatowane przez OMON (Białoruś) lub zgasły w bardziej subtelny sposób: zostały stłumione administracyjnie (Polska). Powodem dla zaangażowania i niezaprzestawania aktywności artystycznej jest szukanie porozumienia, szczególnie tego na poziomie emocjonalnym, pozbawionego narodowej, etnicznej i religijnej symboliki, która scala wspólnotę kosztem anihilacji Innych. Tytułowa koalicja jest zatem czymś innym niż jej parlamentarna i międzypaństwowa wersja, jest szukaniem bliskości, która nie zagraża, która daje poczucie stabilności, łączności z tym, co żyje, na przekór samounicestwiającej, kapitalistyczno-patriarchalno-gatunkowej dominacji. Wystawa jest kontynuacją współpracy pomiędzy kolektywem DOMIE a platformą prezentującą współczesną sztukę z Białorusi: KALEKTAR. Pierwsza ekspozycja – „ODKSZTAŁCENIE/ ДЭФАРМАЦЫЯ / UNLEARNING” – odbyła się jesienią 2021 roku i była poświęcona praktykom oduczania się.

Tym razem do współdziałania, oprócz indywidualnych artystów i artystek, została zaproszonaMiędzynarodowa Koalicja Pracowników_czek Kultury Przeciwko Wojnie (International Coalition of Cultural Workers Against the War), wirtualna platforma archiwizująca prace artystów_ek z całego świata. Została stworzona przez Ambasadę Kultury i pracowników_czki sztuki z Białorusi i Ukrainy, którzy_e w latach 1994–2021, opuścili_ły swój kraj ze względu na represje polityczne. W ramach projektu ANTIWARCOALITION.ART zostaną zaprezentowane wybrane filmy białoruskich, polskich i ukraińskich autorów_ek. To od nazwy kolektywu został zaczerpnięty tytuł wystawy.

Proces trawienia konfliktów, oprócz poziomów kolektywnych, obejmuje również te indywidualne, jak w przypadku Vlady Ralko, która w sugestywnych, zalanych krwią akwarelach-manifestach przedstawia siłę i ból doświadczany przez walczące, rozczłonkowywane kobiece ciała. Ul Pazniak w instalacji „Dmuchawiec” krytycznie przygląda się napompowanej heroizmem wojennej narracji. W ramach wystawy w DOMIE pokaże obiekt odnoszący się do projektów masowych grobów żołnierzy oraz napis na ścianie: „Мы просто сдохнем, а они попадут в рай / My po prostu zdechniemy, a oni pójdą do Nieba”, będący parafrazą wypowiedzi ważnego rosyjskiego polityka podczas prezentacji koncepcji wojny jądrowej na corocznym spotkaniu Międzynarodowego klubu dyskusyjnego „Wałdaj”. Kataryna Lysovenko, podobnie jak Ralko, w centrum swoich poszukiwań stawia doświadczenie kobiet, scalając je w monumentalne, obłe figury domagające się sprawiedliwości na przykład poprzez użycie uniwersalnych gestów feministycznego wkurwu, jak wyprostowany środkowy palec. Sergey Shabohin dokonuje podziału Monumentu Przyjaźni, nazywanego także Trzema Siostrami, który w momencie swojego powstania w 1975 roku na styku granic Białorusi, Rosji i Ukrainy symbolizował bliskie, wręcz rodzinne relacje pomiędzy tymi krajami. Dziś grozi mu wyburzenie. Artysta zaprezentuje również płótno z przeciętą Kartą Polaka. Przebywający aktualnie w Poznaniu Aleksey Lunev za pomocą instalacji złożonej z nazw miast, w których mieszkał: Nowopołock, Kijów, Poznań oraz trzech przenośnych lamp z popularnego sklepu meblowego mówi o życiu migrującej osoby, o niestałości i domu, który pomimo albo właśnie ze względu na powtarzające się, standardowe elementy wyposażenia podsyca poczucie obcości.

Niektórzy_re artyści_tki, oprócz prezentowania swoich prac na wystawie, przejmują również obowiązki kuratorów_ek. W takiej podwójnej roli znajduje się obok Sergeya Shabohina również cały zespół DOMIE, czyli Martyna Miller, Katarzyna Wojtczak i Rafał Żarski. Martyna Miller w filmie „Sen żółwia” wraca do bałkańskiej misji polskiego ministra Tadeusza Mazowieckiego, który w latach 90. jako specjalny sprawozdawca ONZ informował o katastrofalnej sytuacji w regionie; nie doczekawszy się adekwatnej reakcji od wspólnoty międzynarodowej, po czystkach etnicznych w Srebrenicy, zrezygnował z pełnionej funkcji. Miller stara się zbliżyć poprzez nagrania i wywiady do historii zbrodni, której towarzyszyła instytucjonalna bezradność. W innym kierunku spogląda Katarzyna Wojtczak w swojej filmowej, futurystycznej opowieści podsumowuje efekty warsztatów z wykonywania Pysanek Oporu, które odbywały się w kilku miejscach w Polsce we współpracy z osobami z Ukrainy i Białorusi. Baśniowe obrazy z mitologicznym jeleniem symbolizującym nadejście wiosny splatają się tutaj z nagraniami lasu na granicy polsko-białoruskiej, w którym ukrywały się osoby poszukujące lepszego życia w Europie, a który dla wielu okazał się pułapką.

Trzecia osoba z kuratorsko-artystycznego zespołu DOMIE, Rafał Żarski, w minimalistycznej, instruktażowej grafice przedstawia rozpad i wypalenie jednostki poddanej systemowej presji oraz nakłania do zmiany kierunków ruchu, gdyż, jak udowadnia za Gilles’em Deleuze’em, jednotorowa akceleracja powoduje niechybnie wpadnięcie w koła przetaczającej się, podsycającej destruktywne pragnienia maszyny faszyzmu.

Przestrzeń wystawy w DOMIE zbiera te świadectwa indywidualnego i kolektywnego oporu, które nas do siebie zbliżają i pozwalają na budowanie społeczności i koalicji na podstawie współodczuwania i współodpowiedzialności, na zmianę kierunków pragnień. Pewnie nie odwróci to od razu losów świata i nie powstrzyma katastrof, ale może choć na chwilę pozwoli przypomnieć sobie o tym, że jako ludzkie zwierzęta potrzebujemy siebie nawzajem, i że warto się o te relacje zatroszczyć.

Artyści_tki: antiwarcoalition.art, Kateryna Lysovenko, Aleksey Lunev, Martyna Miller, Ul Pazniak, Vlada Ralko, Sergey Shabohin, Katarzyna Wojtczak, Rafał Żarski

Kuratorki_torzy: Martyna Miller, Sergey Shabohin, Katarzyna Wojtczak, Rafał Żarski

Produkcja: Agata Kneć

Organizacja: Pavel Preobrazhensky

Komunikacja i media: Tomek Pawłowski-Jarmołajew

Asysta: Małgorzata Patalas

Organizatorzy_rki: DOMIE, KALEKTAR.org, Rönne Stiftung

Wsparcie: German Federal Foreign Office, Civil Society Cooperation

Partnerzy: Stowarzyszenie Komplet

_______________________________________________________

EN

History is happening right in front of our eyes, in the bodies and homes of people living on the front lines, fighting, resisting, in the bodies of animals, in their destroyed habitats, in the plutonium-saturated air, in the acid rain, in the metal-heavy soil, in Ukraine, Belarus, Bosnia, Chechnya, Armenia, Afghanistan, Syria, Iran, Yemen, Palestine, South Sudan, Nigeria, Uganda, Congo, India, Pakistan, Myanmar, Mexico, Colombia… In addition to armed conflicts and struggles against imperialisms, there are internal conflicts and revolutions directed against those in power. The latter usually end in defeats for peacefully protesting citizens, who in response to their rejection of violence receive repression.

The exhibition ‘Coalition’ at Poznan’s DOMIE confronts ongoing conflicts and disasters. The artists from Ukraine, Poland and Belarus speak about what they and they themselves are currently experiencing. They are not looking for utopian spaces to which they could internally or externally emigrate, they remain with the trouble; they do not allow themselves to be killed. This is not a generation of dreamers; their hopes have collapsed under bombs (Ukraine), been battered by OMON (Belarus) or extinguished in a more subtle way: they have been suppressed legislatively (Poland). The reason for engaging and not giving up artistic activity is the search for understanding, especially on an emotional level, devoid of national, ethnic and religious symbolism, which unites the community at the expense of the annihilation of the Other. The coalition of the title is therefore something different from its parliamentary and international version; it is a search for proximity that is not threatening, that gives a sense of stability, of connection with what is alive, in spite of the self-annihilating, capitalist-patriarchal-speciesist domination. The exhibition is a continuation of the collaboration between the DOMIE collective and the platform presenting contemporary art from Belarus: KALEKTAR. The first exhibition – “ODKSZTAŁCANIE/ ДЭФАРМАЦЫЯ / UNLEARNING” – took place in autumn 2021 and was dedicated to unlearning practices.

This time, in addition to individual artists, the International Coalition of Cultural Workers Against the War, a virtual platform archiving the work of artists from all over the world, was invited to collaborate. It was created by the Embassy of Culture and art workers from Belarus and Ukraine, who from 1994 to 2021, left their country due to political repression. The ANTIWARCOALITION.ART project will present selected films by Belarusian, Polish and Ukrainian authors. It is from the name of the collective that the title of the exhibition was taken.

The process of digesting conflicts, in addition to the collective levels, also encompasses the individual ones, as in the case of Vlada Ralko, who in evocative, blood-drenched watercolour-manifestos depicts the power and pain experienced by fighting, fragmented female bodies. Ul Pazniak takes a critical look at the heroism-inflated narrative of war in his installation “Dmuchaniec”. As part of the exhibition at HOME, he will show an object referring to the projects of mass graves of soldiers and the inscription on the wall: ‘Мы просто сдохнем, а они попадут в рай / We will simply rot while they will go to Heaven’, which is a paraphrase of a statement by an important Russian politician during the presentation of the concept of nuclear war at the annual meeting of the International Discussion Club ‘Valdai’. Kataryna Lysovenko, like Ralko, places the experience of women at the centre of her explorations, integrating them into monumental, obtuse figures demanding justice through, for example, the use of the universal gestures of feminist pisser, such as the upright middle finger. Sergey Shabohin divides the Friendship Monument, also known as the Three Sisters, which, at the time of its construction in 1975 at the junction of the borders of Belarus, Russia and Ukraine, symbolised the close, even familial relations between these countries. Today, it is in danger of being demolished. The artist will also present a canvas with a cut Pole’s Card [Karta Polaka]. Aleksey Lunev, currently residing in Poznań, present an installation composed of the names of the cities in which he has lived: Novopolotsk, Kiev, Poznań, and three portable lamps from a popular furniture shop, he speaks of the life of a migrant, of instability and of a home that, despite or precisely because of its repetitive, standard furnishings, fuels a sense of alienation.

In addition to presenting their works at the exhibition, some artists are also taking on the duties of curators. Alongside Sergey Shabohin, the entire DOMIE team, namely Martyna Miller, Katarzyna Wojtczak and Rafał Żarski, are in such a dual role. In her film ‘Dream of a Turtle’, Martyna Miller revisits the Balkan mission of Polish minister Tadeusz Mazowiecki, who in the 1990s, as the UN Special Rapporteur on the Commission on Human Rights, informed on the disastrous situation in the region; having failed to receive an adequate response from the international community, he resigned his post after the ethnic cleansing in Srebrenica. Miller seeks to approach through footage and interviews the history of the crime, accompanied by institutional helplessness. Katarzyna Wojtczak chose to look in a different direction. In her cinematic, futuristic story she sums up the results of workshops on making Pysanky Oporu [Resistance Easter Eggs], which took place in several locations in Poland in collaboration with people from Ukraine and Belarus. Fairy-tale images with a mythological deer symbolising the arrival of spring are intertwined here with footage of a forest on the Polish-Belarusian border where people seeking a better life in Europe hid, and which proved to be a trap for many.

The third member of DOMIE’s curatorial and artistic team, Rafał Żarski, in minimalist, instructional graphics, depicts the disintegration and burnout of the individual subjected to systemic pressure. Żarski urges his individual to change the direction of movement, for, as he proves after Gilles Deleuze, single-track acceleration inevitably results in falling into the wheels of the ever-rolling, destructive desire-fuelled machine of fascism.

The exhibition space at DOMIE collects these testimonies of individual and collective resistance, which bring us together and allow us to build communities and coalitions on the basis of compassion and shared responsibility, to change the direction of our desires. It probably won’t immediately reverse the fate of the world or stop catastrophes, but perhaps it will at least for a moment allow us to remind ourselves that as human animals we need each other, and that these relationships are worth taking care of.

Artists: antiwarcoalition.art, Kateryna Lysovenko, Aleksey Lunev, Martyna Miller, Ul Pazniak, Vlada Ralko, Sergey Shabohin, Katarzyna Wojtczak, Rafał Żarski

Curators: Martyna Miller, Sergey Shabohin, Katarzyna Wojtczak, Rafał Żarski

Production: Agata Kneć

Organisation: Pavel Preobrazhensky

Communication and media: Tomek Pavlovsky-Yarmolayev

Assistance: Małgorzata Patalas

Organisers: DOMIE, KALEKTAR.org, Rönne Stiftung

Support: German Federal Foreign Office, Civil Society Cooperation

Partners: Stowarzyszenie Komplet [Komplet Association]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s